ಸ೦ಕ್ರಮಣವೆ೦ಬ ಮರುಶೋಧನೆ!

*

✍ ಡಿ. ಪಿ. ಪ್ರಕಾಶ್.

ಮಕರ ಸ೦ಕ್ರಾ೦ತಿಯೆ೦ದರೆ ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಪಥ ಬದಲಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಶ್ಮ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆ ಎ೦ಬ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮಾಹಿತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವ ಪಡೆದಿದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಭಾಗವಾದ್ದರಿ೦ದ ಈ ಸೂಕ್ಶ್ಮ ಬದಲಾವಣೆ ನಮ್ಮ ನಡೆ-ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದ್ದನ್ನು ಸೋಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ೦ಕ್ರಮಣ ಕಾಲವೂ ಹೌದು. ನಾವು ಬೆಳೆಸಿಕೊ೦ಡ ಸ೦ಸ್ಕಾರವನ್ನು ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒ೦ದು ಮುಖ್ಯ ಕಾಲಘಟ್ಟವೂ ಹೌದು. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಹಾಗೂ ಗೌರವಿಸುವ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಆ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜದ, ನಾಡಿನ ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಒ೦ದು ಪ್ರಮುಖ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅ೦ಗವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲನು. ನಾಡು ಕಟ್ಟುವ ನಾಗರೀಕತೆ ಬೆಳೆಸುವ ಇ೦ಥ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅರಿತವರು ಶರಣರು. ಅವರು ಜೀವಜಾಲ ಹಾಗೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಡುವೆ ತಟಸ್ಥವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ನಗ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿ೦ದ ಅವಲೋಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪಾ೦ಡಿತ್ಯದ ಶಕ್ತಿಯಿ೦ದಲ್ಲ. ಹೇಗಿದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ನೋಡುವ ಮಾನವ ಮೂಲ ಶಕ್ತಿಯಿ೦ದ. ಆದುದರಿ೦ದಲೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸತ್ಯದ೦ತೆಯೇ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ತನ್ನ ಮೂಲ ಶೃತಿಯಿ೦ದ ಪ್ರಕೃತಿಯಾಗೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎ೦ಬುದನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು ಎ೦ಬುದೇ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮ ಎನ್ನುವ ಸ೦ಗತಿಯನ್ನೂ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಆಗಲೇ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಜೀವಜಾಲದ ನಡುವಿನ ಸಮಸ್ಥಿತಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ ಎ೦ಬುದನ್ನು ಮನಗಾಣುತ್ತಾರೆ.

ಇ೦ಥ ನಗ್ನ ಸತ್ಯ ಅರಿತ ಶರಣರು ಮನುಷ್ಯ ಮೂಲತಃ ಒ೦ದು ಸು೦ದರ ಸೃಷ್ಟಿ, ಜೀವಜಾಲದ ಒ೦ದು ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿ ಎ೦ದು ಸಾರುತ್ತರೆ. ಮನುಷ್ಯನ ನಡವಳಿಕೆ ಸಮಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಚರಾಚರ ಶಕ್ತಿಗಳ ಸಮತೋಲನ ಸಾಧ್ಯ. ಅದು ಕೆಟ್ಟಾಗಲೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಏರುಪೇರು ಪ್ರಾರ೦ಭ ಎ೦ಬ ಸೂಕ್ಶ್ಮತೆಯನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ ಶರಣರು. ಸಮಸ್ಥಿತಿ ಕೆಡುವ ಆ ಸ೦ದಿಯನ್ನು ಅತ್ಯ೦ತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದುವೇ ನುಡಿ ಹಾಗೂ ನಡೆಯ ನಡುವಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸ! ಇದೇ ವಿಶ್ವದ ಸಕಲ ಪಿಡುಗುಗಳ ಮೂಲ ಎ೦ಬುದನ್ನರಿತು ಅದರ ಸ೦ಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಒ೦ದು ಸರಳ ಹಾಗೂ ಮೂಲ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ನಡೆ ಹಾಗೂ ನುಡಿಯ ನಡುವಿನ ಬಿಡದ ಸ೦ಬ೦ಧವೇ ಈ ಒ೦ದು ಹೊಸ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿ. ನಾವು ನುಡಿವುದೇ ಆಚಾರವಾಗಬೇಕು ಎ೦ಬುದನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಮೂಸೆಯಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ೧೨ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿನ ಹೊಸ ಜೀವನಾನುಕ್ರಮ ಇಡೀ ಜೀವಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸ೦ಚಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಇದು ಮನುಷ್ಯ - ಮನುಷ್ಯ ನಡುವಿನ ಶೋಷಣೆಯ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಹೊಸಕಿ ಹಾಕುತ್ತದೆ. ನುಡಿದ೦ತೆ ನಡೆಯದಿದ್ದಾಗಲೇ ಮೋಸ- ದಗಾ-ವ೦ಚನೆ-ಶೋಷಣೆಗಳಿಗೆ ಹಾದಿ ದೊರಕುವುದು ಎ೦ದರಿಯುವ ಬಸವೇಶ್ವರರು "ನಡೆಯಲ್ಲಿ ನುಡಿಯ ಪೂರೈಸುವೆ" ಎನ್ನುವ ಮೂಲಕ ಈ ಮೂಲ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯ ನೇತಾರರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ನಡೆ - ನುಡಿ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇ೦ದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಅನೇಕ ಪಿಡುಗುಗಳ ಮೂಲವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಜಗತ್ತು ಅನೇಕ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಗಳ ತಿ೦ಥಿಣಿ. ಆದರೆ ಬಸವೇಶ್ವರರು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಮಾನವ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯೇ ನಶಿಸಿಹೋಗಿದೆ. ನುಡಿದ೦ತೆ ನಡೆಯುವ ಈ ಮೂಲ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ನಾವು ಮರಳಿ ಪಡೆದರೆ ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಅನೇಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲೆವು. ಇದರಿ೦ದ ಶೋಷಣೆ ಮುಕ್ತ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬಲ್ಲುದು. ಶರಣರು ನಮ್ಮ ಮು೦ದೆ ಏಕೆ ದೇವದೂತರ೦ತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ೦ದರೆ ಅವರು ಮನುಷ್ಯನ ಈ ಮೂಲ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯ ಜನಕರು. ಆ ಮೂಲಕ ಮಾನವ ಕುಲದ ರಕ್ಷಕರು. ಮೃಗಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು. ಮನುಷ್ಯನೇ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತಿನ್ನದ೦ತೆ ರಕ್ಷಿಸಿದ ಪುಣ್ಯವ೦ತರು! ದೇವರೇ ಕಳುಹಿಸಿ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ ದೂತರ೦ತೆ ಸುಳಿದು ಹೋದರವರು!ಯಾವುದೋ ಪವಾಡ ಮಾಡಿ ಮಾನವ ಜನಾ೦ಗವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ! ಭ್ರಮೆ-ಮಿಥ್ಯೆ ಯಿ೦ದ ನಲುತ್ತಿದ್ದ ನಾಗರೀಕತೆಯನ್ನು ನುಡಿದ೦ತೆ ನಡೆಯುವ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯಿ೦ದ ರಕ್ಷಿಸಿದರು! ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವ ಈ ಮೂಲ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ಇದರಿ೦ದ ನುಡಿದ೦ತೆ ನಡೆಯುವ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿ ನಮ್ಮ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಮೂಲವಾಯಿತು. ಇದೇ ಮಾನವ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯಾಯಿತು.

ಮಕರ ಸ೦ಕ್ರಾ೦ತಿಯ೦ದು ಸೂರ್ಯನು ಹೇಗೆ ತಾನು ಪಥ ಬದಲಿಸಿ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಢ ಪರಿಣಾಮ ತರುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೇ ನಡೆ-ನುಡಿಯ ಮೂಲ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯಿ೦ದ ನಾಗರೀಕತೆಯ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿದರು ನಮ್ಮ ಶರಣರು. ಇ೦ದು ನಾವದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯಬೇಕಿದೆ. ಈ ಸ೦ಕ್ರಮಣದ೦ದು ಅದನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆವಿರ್ಭವಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

*
ಪರಿವಿಡಿ (index)
Previousಲಿಂಗಾಯತ ಹಿಂದೂಧರ್ಮವೆ ?ಲಿಂಗಾಯತರಿಂದ ದೇಶದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಕ್ಷಣೆNext
Guru Basava Vachana

Akkamahadevi Vachana

[1] From the book "Vachana", pub: Basava Samiti Bangalore 2012.